Na temelju načela skeniranja, tehnologije oralnog trodimenzionalnog skeniranja spadaju u četiri glavne kategorije: kontaktno skeniranje, beskontaktno lasersko skeniranje, optičko skeniranje faznog pomaka i radiografsko skeniranje.
Kontaktirajte tehnologiju skeniranjaPrikupljanje podataka ostvaruje se izravnim fizičkim kontaktom između sonde za skeniranje i površine objekta. Ova tehnologija briljira u hvatanju finih površinskih detalja i odgovara kliničkim scenarijima koji zahtijevaju ultra-visoku preciznost, kao što su zubne restauracije i ortodoncija. Ipak, ima značajne nedostatke: relativno nisku brzinu skeniranja. Izravan fizički kontakt nosi potencijalne rizike od ozljeda oralnog tkiva, osobito pri skeniranju osjetljivih anatomskih regija.
Tehnologija beskontaktnog laserskog skeniranjaLaserske zrake projiciraju se na ciljane površine. Trodimenzionalne koordinate izračunavaju se iz reflektiranih laserskih signala. Omogućuje veliku brzinu skeniranja i pristojnu točnost, omogućujući prikupljanje masivnih skupova 3D podataka u kratkom vremenu. Ipak, ima svojstvena ograničenja. Loša laserska refleksija javlja se na visoko reflektirajućim ili tamno obojenim površinama, što može rezultirati netočnim ili nepotpunim podacima skeniranja.
Tehnologija skeniranja optičkog faznog pomakaUnaprijed definirani strukturirani uzorci projiciraju se na površine objekata. 3D informacije izračunavaju se analizom izobličenja uzorka uzrokovanog topografijom površine. Kao beskontaktna tehnika, ne oštećuje oralna tkiva. Ima snažnu prilagodljivost i dobro funkcionira na površinama različitih materijala i boja.
Tehnologija skeniranja temeljena na radiografijiCBCT (Cone‑Beam Computed Tomography) predstavlja poseban oblik oralnog 3D skeniranja. Prikuplja podatke o višekutnoj projekciji rotacijskim skeniranjem. Računalni algoritmi rekonstruiraju te skupove podataka kako bi generirali volumetrijske trodimenzionalne slike. CBCT pruža sveobuhvatne i dubinske informacije o intraoralnim anatomskim strukturama i igra ključnu ulogu u dijagnozi bolesti i planiranju liječenja. Njegovi nedostaci uključuju visoke troškove opreme i relativno veće doze zračenja, što zahtijeva strogu kliničku opravdanost i kontrolu uporabe.
